Janusz Rosłan

Kim jestem? Jestem po prostu człowiekiem, a przynajmniej staram się, żeby nim być, który  z woli większości mieszkańców Biłgoraja pełni obecnie funkcję Burmistrza Miasta Biłgoraj.
Trudno jest pisać o sobie w czasie, kiedy do końca dobiega druga kadencja mojego urzędowania, a większość mieszkańców mnie zna. Wiadomo, że urodziłem się w Biłgoraju, a dokładnie 30 października 1962r. Ciekawostką może być fakt, że mój tato urodził się też 30 października, ale 1926r. Mama była znanym stomatologiem, a tato jednym z pierwszych techników dentystycznych w Biłgoraju, założycielem biłgorajskiej protezowni.
Mnie rodzice wykształcili na germanistę, ponieważ nie miałem głowy do biologii i nie miałem szans, aby spełnić marzenia rodziców  zostając lekarzem, za to dzięki prof. Marianowi Olejarczukowi byłem niezły
z j. niemieckiego.
Od III klasy szkoły podstawowej interesowałem się muzyką, brałem lekcje  gry na fortepianie u jednego 
z  najwspanialszych ludzi, jakich miałem szczęście na swojej drodze spotkać, znakomitego muzyka, założyciela Chóru Męskiego Ziemi Biłgorajskiej „Echo”, genialnego organisty Kościoła WNMP, a przede wszystkim człowieka o wielkim sercu – Śp. Czesława Fornala.
Począwszy od szkoły podstawowej, aż po studia na UMCS miałem znakomitych nauczycieli. Zawsze będę miło wspominał Panią Katarzynę Obszyńską, matematyczkę z podstawówki, która każdemu uczniowi udowodniała, że potrafi on rozwiązać nawet najtrudniejsze zadanie, Panią Adelę Grabias, bo dzięki niej otrzymałem takie przygotowanie z fizyki i chemii, że przez dwa lata w ogólniaku nie zaglądałem do książek (niestety weszło mi to w krew   i później odbiło na stopniach), dyrektora SP Nr 2  Jerzego Skakuja, który nauczył mnie, że o szkołę  i mienie publiczne należy dbać jak o swoje własne, Stanisława Wołowskiego – nauczyciela muzyki, który mimo ogromnych zdolności i umiejętności, był (i jest) uosobieniem skromności, prof. Leona Iwańczyka, któremu nie udało się mnie zrusyfikować (zawsze naciągany dostateczny), ale którego opowiadań o rosyjskiej literaturze wszyscy uczniowie słuchali z zapartym tchem, dyrektora Mieczysława Wlazia, który na jednej lekcji wykładał po pięć tematów z fizyki, bo był wtedy zajęty budową szkoły i wiele lekcji przepadało, ale trzeba było durnia, żeby nie zrozumieć jego wykładów, prof. Teresy Dyżanki (wychowawczyni  z LO), która nie raz „ochrzaniła” nas za np. nieodpowiednie zachowanie, ale z drugiej strony walczyła o każdego swojego ucznia. Nie zapomnę Ks. Jana Mitury, naszego katechety z LO, który nauczył nas, że wiara ma być źródłem radości i miłości, a dobre uczynki mają wynikać z miłości i wdzięczności dla Stwórcy.
(Na nieobowiązkowych lekcjach religii była prawie zawsze 100% frekwencja).  
Mógłbym wymieniać jeszcze wielu innych wspaniałych pedagogów, ale i tak pewnie zastanawiacie się po co
o tym piszę? Po to, aby samemu sobie uświadomić, że dzięki  rodzicom, a zwłaszcza mojej mamie, nauczycielom, katechetom jestem tym kim jestem.
Na pierwszym roku studiów, tuż przed ogłoszeniem stanu wojennego, brałem udział  w strajkach studenckich, a po studiach, jako młody nauczyciel zapisałem się do NSZZ „Solidarność Nauczycieli”. Chciałem współtworzyć biuletyn „Tanew” i napisałem kilka negatywnych słów o kandydaturze Lecha Wałęsy na Urząd Prezydenta RP. Ponieważ moje zdanie ma temat Wałęsy nie odpowiadało ówczesnym działaczom Solidarności, w tym Marianowi Jagusiewiczowi, spalono cały nakład wydrukowanego już świątecznego numeru  „Tanwi”,  a mnie wyrzucono z Solidarności. Po kilku latach, gdy powstał SLD, przyjęto mnie do tej nowej partii lewicowej. Można zapytać skąd ta zmiana poglądów? Moim zdaniem nie było żadnej, bo na całym świecie, wszystkie związki zawodowe mają charakter lewicowy, w tym znaczeniu, że troszczą się o ludzi pracy, ludzi ubogich, opuszczonych i niezaradnych życiowo. Moja lewicowość nigdy nie miała nic wspólnego z walką z kościołem,
a nazywanie mnie postkomunistą, jest dużym nieporozumieniem. Najobrzydliwsze jest to, że takie zarzuty stawiają ludzie, którzy kiedyś gorliwie budowali socjalizm, a dzisiaj kreują się na ofiary starego systemu. 
W odróżnieniu od wielu z nich, ja nigdy nie należałem do PZPR. W 1994r., przyjaciele związani z kulturą, zgłosili mnie na kandydata do Rady Miasta. Jako, wówczas jeszcze bezpartyjny, dostałem się do Rady Miasta 
i pracowałem w niej przez dwie kolejne kadencje, aż do 2002r., kiedy to w listopadzie objąłem Urząd Burmistrza Miasta Biłgoraj.